İlk sınavımı atlattıktan sonra “Kariyer denen bu yolda yürürken adım adım” maceralarıma başlamak istiyorum. Aslında her zaman fazla eleştirel; hatta muhalif ve karamsar bir yapıya sahip olsam da bu sefer karşıma pembe görünümlü mor bir tablo çıktı. Pembe Philip; Mor Morris…
Devamını oku
Bugünden itibaren gözüme çarpan ve kafayı taktığım bazı konuları/olayları kısaca paylaşmaya karar verdim. Küçük ve kısa paylaşımlar olacak bunlar. Çok düşünen ve eleştiren bir insan olduğum için haliyle kafayı taktığım pek çok konu ve olay oluyor. Bu nedenle bu takıntılarımı bir seri yapacağım, adını da “Edi’nin Şapkası” koydum. Farkındayım, isim çok yaratıcı değil. Susam Sokağındaki Edi’nin Büdü’yü “Hey Büdü, bil bakalım şapkamın içinde ne var?” diyerek çileden çıkardığı sahneye istinaden bu ismi seçtim. Çünkü yazacaklarımın bazı okuyucularımız tarafından küstahlık olarak değerlendirileceğini, bazıları tarafından faydalı bulunacağını ve bazılarını da çileden çıkaracağını düşünüyorum…
Küçükken okumayı bağımlılık derecesinde çok severdim. Okumayı öğrendikten sonra basılı yayınların inanılmaz bir kaynak olduğunu düşünmeye başlamıştım (1997′den bu yana ise aynı şeyi internet için düşünüyorum). Her neyse, hayatı kitaplardan öğrenebilirim diye düşünürken bol bol okudum o zamanlar. Klasik eserlerde geçen öyküler doğal olarak önceki kuşaklara ait oluyor. O nedenle ilk kez insanları gözlemlemeye başladığım dönemlerden beri bizim nesil bana hep ilginç gelmiştir. İlk zamanlarda hikayelerdeki karakterler ile bizim nesil arasındaki farklılıkları gördükçe insanları tanımak için kitapların yetmeyeceğini anlamıştım, çocukluk işte, ya da neslimin karakteristik özelliğinden olsa gerek herşeyin kolay bir yolu vardır diye düşünmüş de olabilirim. Bahsetmek istediğim bizim 80 sonrası nesil işte…
Son Yorumlar